Deze sledehond werd gefotografeerd bij Kanatha-Aki, in Québec.

Bij zo’n span valt iets op wat ook in organisaties herkenbaar is: sterke individuen maken nog geen sterk geheel.

Iedere hond heeft kracht, ervaring en een eigen karakter. Maar vooruitgang ontstaat pas wanneer tempo, richting en onderlinge afstemming kloppen.

In organisaties is dat niet anders.

We zoeken talent. We verdelen verantwoordelijkheden. We verwachten initiatief. En toch kan een team vastlopen, ook wanneer iedereen hard werkt.

Niet omdat er te weinig inzet is, maar omdat mensen soms ongemerkt in verschillende richtingen beginnen te trekken.

Net daarom is reflectie belangrijk.

Niet als een extra vergadering of een theoretische oefening, maar als het moment waarop je samen kijkt naar wat er werkelijk gebeurt.

Waar schuurt het?
Waar verliezen we energie?
Wie trekt te veel?
Wie te weinig?

En vooral: zijn we nog wel onderweg naar dezelfde bestemming?

Bij Eudaimonia Network zien we reflectie niet als vertragen om het vertragen.

Soms moet je even stoppen met trekken om opnieuw goed vooruit te kunnen.

De vraag is dus niet alleen of er sterke mensen in de organisatie zitten.

De vraag is of ze samen nog dezelfde richting uitgaan.