Het valt geregeld in een directieoverleg wanneer de vraag komt of medewerkers al geïnformeerd moeten worden. Liever nog even wachten, tot de plannen duidelijker zijn en er antwoorden zijn op de vragen die ongetwijfeld zullen komen. Niemand vertelt graag een verhaal waar nog gaten in zitten.

Intussen hebben medewerkers meestal al iets opgevangen. Er wordt meer vergaderd, een leidinggevende reageert wat ontwijkend, iemand heeft iets horen zeggen. Wie niets verneemt, gaat zelf op zoek naar een verklaring.

Tegen de tijd dat de officiële communicatie volgt, doet er al een ander verhaal de ronde.

Toch blijven we gemakkelijk aannemen dat wachten de meeste rust brengt.

Voor wie eigenlijk? Voor de medewerker die zich afvraagt wat er met zijn job zal gebeuren, of voor de leidinggevende die liever pas het gesprek aangaat als alles uitgeklaard is?

Die vraag verdient wat tijd, voor we een presentatie maken of een interne mail schrijven. We verwachten dat medewerkers verantwoordelijkheid opnemen en meedenken over de toekomst. Dan mogen we hen ook in staat achten om te begrijpen dat nog niet alles vaststaat.

Dat betekent vertellen wat al beslist is, welke afwegingen nog spelen en waarop ze nog invloed hebben. Soms hoort daar gewoon bij: “Dat weten we vandaag nog niet. Zodra er meer duidelijkheid is, komen we erop terug.” En dat vervolgens ook doen, zonder dat mensen er telkens zelf naar moeten vragen.

Natuurlijk kan niet alles meteen gedeeld worden. Maar het loont om af en toe stil te staan bij onze terughoudendheid. Is die nodig, of zijn we een lastig gesprek aan het uitstellen?

Bij Eudaimonia Network vinden we het belangrijk dat leidinggevenden ruimte maken voor die reflectie. De manier waarop we medewerkers informeren, zegt veel over hoe ernstig we hen nemen. Zeker wanneer we zelf nog naar antwoorden zoeken.