Wat als een organisatie zo sterk rond één persoon gebouwd is dat groei uiteindelijk moeilijker wordt?

Wat in een kleine organisatie perfect werkt, kan op een bepaald moment beginnen te vertragen. Beslissingen blijven op dezelfde plaatsen samenkomen, informatie loopt via dezelfde personen en verantwoordelijkheden zijn wel verdeeld, maar de echte beslissingsruimte volgt niet altijd.

Dat is op zich niet vreemd.

Organisaties bouwen verder op gewoontes en werkwijzen die ooit heel goed gewerkt hebben. Alleen verandert de context. Er komen meer medewerkers, meer klanten, meer overleg, meer complexiteit en vaak ook meer managementlagen.

Dan kan een sterk organisatiemodel uit het verleden stilaan een rem worden op de volgende fase.

De vraag is dan niet alleen of er meer gedelegeerd moet worden.

De fundamentelere vraag is of de manier waarop beslissingen worden genomen, verantwoordelijkheden worden verdeeld en rollen worden ingevuld nog past bij de organisatie die er vandaag staat.

Voor kmo’s en familiale ondernemingen is dat een belangrijk reflectiemoment.

Niet omdat alles anders moet.

Wel omdat groei soms vraagt dat een organisatie opnieuw kijkt naar wat ze onderweg als vanzelfsprekend is gaan beschouwen.

Wat moet behouden blijven?

Wat moet verschuiven?

Waar zit verantwoordelijkheid, en waar zit werkelijk beslissingsruimte?

En welke manier van werken heeft de onderneming nodig om ook in haar volgende fase goed te blijven functioneren?

Bij Eudaimonia geloven we dat zulke vragen niet beginnen bij een nieuw organigram.

Ze beginnen bij reflectie.